In een vorige post schreef ik dat recepten lezen helpt tegen de honger. Dit roept blijkbaar wat vragen op. De meesten krijgen juist honger van het lezen van recepten. Het werkt bij mij als volgt. In eerste instantie roept het lezen van recepten honger op. Bij elk recept dat mij aanspreekt, denk ik ‘hmm, lekker, hier heb ik zin in’. Meestal proef ik dan zelfs al hoe het gaat smaken.

Een aantal weken geleden schreef ik over makreel met Hollandaise-dille-saus en hoe lastig het soms is om Hollandaise-saus te maken. Twee weken geleden kwam ik de ‘Easy Blender Hollandaise Sauce’ tegen bij Simply Recipes. De moeite waard om te proberen dacht ik zo.

Dit gerecht kent al een lange geschiedenis binnen de familie van Kessel. Het staat al sinds ik mij kan herinneren regelmatig op het menu en ik vind het nog steeds lekker. Volgens mij was het een van de eerste verantwoorde vegetarische gerechten (mét peulvruchten) die mij moeder maakte. Nog voordat er vegetarische kookboeken in huis kwamen.

In dit snelle roerbakgerecht gaat ‘black bean garlic sauce’. Deze saus wordt gemaakt van douchi, knoflook en sojasaus. Douchi zijn gezouten en gefermenteerde sojabonen. De sojabonen worden zwart van het fermenteren en krijgen een indringende smaak. De smaak is een combinatie van zout en een beetje bitter en zoet. Zwarte bonensaus wordt met name gebruikt in de Chinese keuken.

Eens in de zoveel tijd koop ik een Donna Hay magazine. Het is een Australisch magazine. Nu ligt Australië op het andere halfrond en is het daar zomer als het hier winter is. Toch merk je daar als Nederlandse lezer niks van. De verkoop loopt, heel slim, een half jaar achter. Je koopt dus een wintereditie die al een half jaar oud is. Op de voorkant staat geen datum, maar ‘issue 45′.

Een aantal weken geleden kocht ik zeebaars op de markt. Ik had zeebaarsfilets met vel nodig, want ik wilde dit gerecht maken. Nu heb ik wel vaker geprobeerd om thuis een vis te fileren en dat was niet altijd een even groot succes. Aangezien de zeebaarzen niet zo heel groot waren, vond ik het zonde om te toch al dunne filets te verknallen met mijn snijkunsten.

Zit ik klaar op de bank met laptop om een post te schrijven, word ik eerst afgeleid door De Wereld Draait Door. De ondervraging van Bert Koenders door Felix Rottenberg is toch wel interessant en de vertolking van twee Johnny Cash-nummers door Waylon en Bennie Jolink is aandoenlijk. Daarna gaan we verder met het journaal in 60 seconden. Ach, dat duurt maar even.

Pfff, ik heb vandaag helemaal geen zin om iets bij dit recept te schrijven. Behalve dan dat het erg goed smaakte zaterdagavond. Zeker met een glas chardonnay Grand Valensac uit 2008. Een chardonnay met een lichte houtlagering die perfect past bij de volle smaken van de cassoulet en de gremolata.

Vriendin E. woont in Amsterdam tegenover twee shoarmazaken en een Maoz. Als ik daar op bezoek ben (o.a. met Koninginnedag) dan loop ik ‘s avonds regelmatig naar de overkant. Voor een pitaatje kaas of een broodje falafel.

Het was weer een druk weekend. Vrijdagavond naar Nijmegen voor een verjaardag. Zaterdag voor de gezelligheid ook nog maar gebleven. Vandaag gewerkt aan een rapport dat nu toch echt af moet. Met natuurlijk tussendoor de nodige afleiding van Twitter, Google Reader en toch nog wat klussen aan mijn website.