Lang geleden kochten mijn ouders een nieuwe keuken mèt magnetron. Het was in de tijd dat er nog regelmatig discussies waren over ‘gevaarlijke’ straling en de voedingswaarde van in de magnetron verwarmde gerechten. Het was ook een noviteit, iets wat je thuis moest hebben anders hoorde je er niet bij op school.

Deze taart had ik eigenlijk met een bodem van filodeeg willen maken. Filodeeg moet eerst 1,5 uur ontdooien voordat je het kunt gebruiken en daar had ik het geduld niet voor. Na een half uurtje ontdooien dacht ik de velletjes wel los te kunnen trekken. Niet dus. Ze scheurden allemaal kapot. Hop, het eerste pakje in de vuilinisbak.

Ongeveer een jaar geleden schreef ik al over mijn strubbelingen met ongebakken pizza’s en pizzastenen. Mark van Kokend Water heeft om dit probleem te tackelen de Superpeel aangeschaft. De investering van € 45,- vond ik toch iets aan de hoge kant, dus ben ik met mijn eigen namaak Superpeel aan de slag gegaan.

In de laatste Delicious staat een foto van een kip-champignon-taleggiotaart met het bijschrift ‘tv-maaltijd’. Een tv-maaltijd is – in mijn beleving – een maaltijd die snel klaar is, niet te ingewikkeld om te maken. En nog belangrijker: je kunt hem eten met één hand, met het bord op schoot, zónder groot knoei-gevaar.

Room, kaas, en eieren zorgen er voor dat hartige taarten vaak behoorlijk machtig zijn. Deze hartige taart is verrassend anders. De koriander en limoenrasp maken het in combinatie met de garnalen en krab tot een bijna frisse quiche.

Het is gelukt! Mijn voornemen om elke dag te koken heb ik braaf volgehouden. Nou ja, ik heb één dag een beetje gesmokkeld met een blik erwtensoep en afbakstokbrood. Maar erwtensoep is nog best gezond, toch?

Wanneer is iets een quiche en wanneer noem je het een hartige taart? Ik heb eigenlijk geen flauw idee. Is quiche gewoon het Franse woord voor ‘hartige taart’? Of moet de hartige taart aan bepaalde eigenschappen voldoen om de chique naam ‘quiche’ te mogen dragen?

Bij gebrek aan groene asperges heb ik deze hartige taart gemaakt met witte asperges. Deze heb ik vijf minuten geblancheerd. Voor het deeg heb ik hartige taartdeeg gebruikt uit een pakje. De volgende keer maak ik zelf weer deeg, want het kant-en-klare deeg werd te taai en droog. De witte asperges en de ricotta gaven de taart te weinig smaak. Al met al viel de taart behoorlijk tegen. Jammer, maar het kan niet altijd lekker zijn.

Ok nog eentje dan en dan houd ik voorlopig op met kleine taartjes, beloofd. Ik had toevallig nog zachte geitenkaas en een appel liggen. Daar moet ik toch iets lekkers mee kunnen maken.

Een hartig taartje met tuinbonen, kerstomaatjes en fêta. Lekker lente-eten! Buiten op het dakterras met een glasje witte wijn.