Citroenpudding
31.12.09
Een bijdrage van Nico van Kessel:
Heeft niet iedereen een gerecht klaar gemaakt door zijn moeder dat je na jaren nog steeds als goddelijk ervaart? Ik heb er in ieder geval een: citroenpudding. Bij bijzondere gelegenheden maakte mijn moeder dat. In mijn herinnering was dat altijd smullen geblazen. Ik loop al een poos rond met de gedachte om ook eens zo’n pudding uit te proberen. Probleem is het recept. Mijn moeder kan ik het niet vragen want die is al lang overleden, maar gelukkig heb ik haar kookboeken geërfd.
Het bakken zit in de familie. Mijn opa was bakker en mijn vader vindt het ook leuk om op zijn tijd een taart te bakken. Meestal is het een taart uit het Limburgs Vlaaienboek met vers fruit uit de tuin. Nu is het seizoen voor vers fruit voorbij, maar er is nog wel een overschot van iets anders uit de tuin: walnoten.
Voor het foodblog event van december heb ik de handjes even goed laten wapperen. Ik heb een kilo grijze Noordzee garnalen gepeld. Dat was een hele klus, maar wel de moeite waard. Ik had mijn zinnen gezet op garnalenbisque en daar heb je koppen en schalen voor nodig. Met een bakje in Marokko (of machinaal) gepelde garnalen mis je de karakteristieke smaak die hoort bij een bisque.
Met twee zwangere vriendinnen, één vegetariër zonder vis en één vegetariër met vis moesten Lina en ik even een andere insteek kiezen voor het Kerstmenu. Dus geen rauwe vis, rauwmelkse kaas of een medium tournedos, maar een vegetarisch kerstmenu geschikt voor zwangere vrouwen.
Al een paar maanden kwam ik regelmatig met de auto langs
Vandaag weer een recept uit het Vagevuur van Wordpress. Zo noemt
In dit recept maakt 