Deze fêtasalade was naar mijn smaak net iets te zout, maar dat komt waarschijnlijk ook door de Griekse fêta die ik gebruikt heb. Volgende keer vul ik de salade nog aan met blokjes tomaat, dat maakt het iets frisser. Verder een prima bruschetta.

Ingrediënten:
| bereidingstijd 15 minuten |
• 250 g fêta • 75 g zongedroogde tomaten • 100 g kalamata olijven met pit • 2 lenteuitjes, in ringetjes • olijfolie • versgemalen peper • eventueel peterselie en/of dille • ciabatta • eventueel sla

Bereiding:

Verkruimel de fêta in een kom. Snijd de zongedroogde tomaten fijn. Ontpit de olijven en snijd de olijven in stukjes. Meng de tomaten, olijven en lenteui door de fêta. Breng op smaak met peper en een beetje olijfolie. Mocht je nog verse kruiden hebben, snijd ze fijn en meng door de fêtasalade.

Snijd de ciabatta in schuine plakken. Rooster de plakken brood in de broodrooster of in een koekenpan of oven. Beleg met een plukje sla en wat fêtasalade. Serveer direct.

Eens in de zoveel tijd koop ik een Donna Hay magazine. Het is een Australisch magazine. Nu ligt Australië op het andere halfrond en is het daar zomer als het hier winter is. Toch merk je daar als Nederlandse lezer niks van. De verkoop loopt, heel slim, een half jaar achter. Je koopt dus een wintereditie die al een half jaar oud is. Op de voorkant staat geen datum, maar ‘issue 45′.

Toch voelt het blad absoluut niet gedateerd. Ik vind het ‘n ongelofelijk mooi gemaakt magazine. De recepten zijn smakelijk, de tips interessant en de fotografie is om te watertanden. Het heeft de kenmerkende frisse, eenvoud die ook de kookboeken van Donna Hay hebben. Het blad dient voor mij regelmatig als inspiratie. Als ik toch zo zou kunnen fotograferen. Zucht.

Toen ik de foto van dit recept in Donna Hay Magazine zag, dacht ik meteen: “dat gerecht moét ik een keer maken”. Het zag er zo ontzettend lekker uit. En dat was het ook.
Lees meer… »

Een aantal weken geleden kocht ik zeebaars op de markt. Ik had zeebaarsfilets met vel nodig, want ik wilde dit gerecht maken. Nu heb ik wel vaker geprobeerd om thuis een vis te fileren en dat was niet altijd een even groot succes. Aangezien de zeebaarzen niet zo heel groot waren, vond ik het zonde om te toch al dunne filets te verknallen met mijn snijkunsten. Dus ik vroeg de ‘ervaren’ viskraamman om het te doen. Dat de vis daardoor twee keer zo duur werd, nam ik maar even voor lief.     

Helaas bleek de viskraamman er een collega bij te moeten halen, want hij wist ook niet hoe je een vis moet fileren. En noem mij een zeur, maar de vis werd er niet smakelijker op als je hem voor je ogen gefileerd ziet worden in een vies plasje water op een snijplank die misschien al de hele dag gebruikt wordt.

Ik keek goed hoe de man het deed en dacht “dat moet ik toch ook zelf kunnen”. Wat niet mag ontbreken is een goed scherp fileermes. Met een koksmes een visje te lijf gaan, werkt niet weet ik uit ervaring. Met een kadobon van De Bijenkorf heb ik meteen online een Global fileermes besteld. Na het kijken van een instructievideo op BBC GoodFood was ik er helemaal klaar voor. En zie de foto voor het resultaat. Met de juiste voorbereiding bleek het een koud kunstje.  Voortaan fileer ik mijn eigen vis.

Een jaar geleden: Ananas tarte tatin
Twee jaar geleden: Oesters

Lees meer… »

De lente zit in de lucht! Het zal dus niet lang meer duren voordat de eerste rabarber weer boven de grond komt. Tot die tijd kun je deze taart maken met rabarber uit een potje.

Lees meer… »

Zit ik klaar op de bank met laptop om een post te schrijven, word ik eerst afgeleid door De Wereld Draait Door. De ondervraging van Bert Koenders door Felix Rottenberg is toch wel interessant en de vertolking van twee Johnny Cash-nummers door Waylon en Bennie Jolink is aandoenlijk. Daarna gaan we verder met het journaal in 60 seconden. Ach, dat duurt maar even. “Na de reclame zijn we terug met de week van de slecht film.”

En dan blijf ik toch weer hangen bij Striptease. Inderdaad een slechte film, maar ik kijk toch even. Soms zijn slechte films zo slecht, dat ze weer goed zijn. Zombieland is daar een goed voorbeeld van. Voor Striptease gaat dit echter niet op. Dan toch maar de pc-aan-de-tv opstarten om een aflevering of twee Grey’s Anatomy te kijken. Beentjes omhoog, kop thee erbij en tussendoor nog snel een verhaaltje typen. Zo dat is ook weer gelukt.

Een jaar geleden: Citroencake
Twee jaar geleden: Lunchsalade met reuzenbonen

Lees meer… »

Pfff, ik heb vandaag helemaal geen zin om iets bij dit recept te schrijven. Behalve dan dat het erg goed smaakte zaterdagavond. Zeker met een glas chardonnay Grand Valensac uit 2008. Een chardonnay met een lichte houtlagering die perfect past bij de volle smaken van de cassoulet en de gremolata.

Een jaar geleden: Pasta met biefstuk Stroganoff
Twee jaar geleden: Tosti’s met chorizo en roomkaas

Lees meer… »

Dit is weer eens een hele andere variant van een salade met avocado. Normaal is avocado fris en verkoelend. Deze warme avocado met komijn geeft een hele andere sensatie. Verassend lekker. Vooral met de knapperige tortilla chips en de frisse sla.

Een jaar geleden: Salade met gegrilde wortel en avocado
Twee jaar geleden: Pittige curry met kip en amandelen

Lees meer… »

Vriendin E. woont in Amsterdam tegenover twee shoarmazaken en een Maoz. Als ik daar op bezoek ben (o.a. met Koninginnedag) dan loop ik ’s avonds regelmatig naar de overkant. Voor een pitaatje kaas of een broodje falafel.  

Meestal eet ik falafel met knoflooksaus en groene pepers, maar laatste schepte ik een groene – op pesto lijkende – substantie over mijn falafel heen. Terug in huis nam ik een hapje en wilde E. ook wat proeven. Het duurde een paar seconden en ineens stond mijn mond in brand en niet zo’n beetje ook. Ik heb nog nooit zo iets scherps gegeten. Door de vertraging was ik net te laat om E. te waarschuwen. Ook bij haar sprongen de tranen in de ogen. We zijn naar de koelkast gerend en we hebben yoghurt naar binnen gelepeld tot de brand geblust was. Dus een tip: denk niet dat de groene saus pesto is.
Lees meer… »

Dit is een recept dat ik al op 17 april 2007 geplaatst heb. De foto ontbrak echter nog steeds, maar daar is nu verandering in gekomen. Verder heb ik nog een paar kleine wijzigingen gedaan.

Een saladerecept (dat ik later zal posten) bracht mij op het idee om zonnebloempitten over de nacho’s te strooien. Je kunt ook stukjes olijf of blokjes chorizo toevoegen. Kijk gewoon wat er nog in je koelkast ligt.

Een jaar geleden: Cajun-kipburger
Twee jaar geleden: Nog een x-gangendiner

Lees meer… »

Voor het foodblog event van januari vroeg Silke ons naar streekgerechten. Nu woon ik al jaren in Groningen, maar eigenlijk maak ik nooit Groninger streekgerechten. Ik moest zelfs een tijdje nadenken en kwam niet verder dan poffert en mosterdsoep. Daarom een streekgerecht uit mijn geboortestreek: balkenbrij.

Balkenbrij is een oud Nederlands gerecht gemaakt van bouillon, varkensvlees en (boekweit)meel. Traditioneel werd het met slachtafval  en soms zelfs bloed gemaakt. Er zijn meerdere verklaringen te vinden voor de naam. Op wikipedia staat dat het woord balkenbrij waarschijnlijk is afgeleid van brij van gebalchte. Dat wil zeggen de buikresten van een geslacht dier. ‘Balk’ en ‘balg’ is Oud-Nederlands voor ‘buik’.  Ergens anders las ik dat ze de brij in een theedoek aan een balk hingen om uit te lekken.

Nu staat het idee van bloed en slachtafval mij niet echt aan. Mijn schoonmoeder maakt echter al jaren zelf balkenbrij en met groot succes. Toen ik het recept kreeg, was ik blij te lezen dat er alleen bouillon en vetspek in gaat. De smaakmaker in balkenrij is rommelkruid, een mengsel van o.a. nootmuskaat, peper, kruidnagel en anijs.
Lees meer… »