Altijd een goede combinatie: warme geitenkaas met zoet, friszuur en een nootje. Af en toe maak ik een snelle salade met warme geitenkaas en een dressing van honing en tijm. Voor de afwisseling een appel of een peer en walnoten of pijnboompitten. Deze week bedacht ik een dressing met dadels. Die had ik nog in huis en moeten ook een keer op.

Een half teentje knoflook zorgt voor wat extra smaak. De dressing werd wel een beetje dik, maar verdunnen met water werkt prima. Verder was het een smakelijke salade.

Ingrediënten:
| bereidingstijd 25 minuten | recept voor 2 personen |
• 150 g zachte geitenkaas • paneermeel • zakje gemende sla • handje walnoten • 1 appel
voor de dressing: • 8 dadels, in stukjes • 1/2 teen knoflook, fijngesneden • 4 el olijfolie • 1-2 el citroensap • 1 tl honing • peper en zout

Bereiding:

Verwarm de oven voor op 220°C. Gebruik anderhalf rolletje geitenkaas. Snijd in zes rondjes en wentel de geitenkaasjes door het paneermeel. Druk het paneermeel een beetje aan. Leg de geitenkaas in een ovenschaaltje en zet ze 15 minuten in de hete oven.

Verdeel de sla over twee borden. Strooi stukjes walnoot over de sla. Snijd de appel in plakjes, besprenkel eventueel met wat citroensap en verdeel ze over de sla.

Doe alle ingrediënten voor de dressing in het hakbakje van de staafmixer en draai tot een dikke dressing. Als de dressing te dik is, voeg dan 1 of 2 el water toe. Breng de dressing op smaak met zout en peper. Haal de geitenkaas uit de oven en verdeel over de sla. Schep de dressing over de sla en maal er nog wat peper en klein beetje zout over.

De puristen onder jullie zullen er wel van gruwen, maar ik maak weleens stoofvlees in de snelkookpan. Nu weet ik dat het proces van garen van stoofvlees in een snelkookpan anders verloopt dan langzaam stoven in een braadpan. Of zo als Harold McGee ons leert: “Vlees met taai bindweefsel moet tot minimaal 70-80°C worden verhit om het collageen op te lossen tot gelatine, maar die temperatuur ligt ruim boven de 60-65°C waarbij de spiervezels hun vocht verliezen. Het geheim is een langzame garing op of vlak boven het minimum waarop collageen oplost. Het vlees houdt dan vocht vast, terwijl het toch gaar wordt.

Het koken onder druk in een snelkookpan zorgt ervoor dat het kookpunt van water kan worden opgevoerd tot 120°C. Hierdoor wordt de hitte twee tot drie keer sneller op het vlees overgedragen en het collageen wordt bovendien bijzonder efficiënt in gelatine omgezet. Een stoofgerecht is in veel kortere tijd gaar, maar de eiwitten worden ook gloeiend heet en drukken veel vocht weg. Het vlees moet dan ook veel vet en collageen bevatten om niet uit te drogen.”

Conclusie: het stoven van vlees kan dus ook best in een snelkookpan als je maar zorgt voor vlees met voldoende vet en collageen. Op zich is er veel te zeggen voor een pan die de hele dag op een laag pitje staat te sudderen en het huis vult met geuren. Maar soms wil je ook op een doordeweekse dag een stoofpotje eten en dan biedt een snelkookpan uitkomst.
Lees meer… »

Na jarenlang compromissen te hebben gemaakt ten aanzien van koffie werd het eens tijd voor een echte espressomachine en een goede koffiemolen. Eigenlijk hebben we de afgelopen 10 jaar al veel geprobeerd op het gebied van koffiezetten. We begonnen met een ouderwets koffiezetapparaat van de Hema. Helaas viel de glazen kan kapot tijdens een verhuizing en bleek vervangen onmogelijk. Gelukkig hadden we ook een Moka Express (zo’n espressopotje voor op het vuur). Lekkere koffie, maar je moet er wel wat geduld voor hebben.

Toen de Senseo op de markt kwam, kregen we deze ‘gratis’ bij de aanschaf van een televisie. Na veel geklungel en reparaties aan het Senseoapparaat , hebben we het apparaat naar de Mama Mini verbannen (en dan hebben we het nog niet eens over de vieze koffie gehad). De opvolger was een Magimix Nespresso-automaat die we ‘gratis’ bij een jaarabonnement op de ‘Elle Eten’ kregen. Nespresso is een prima oplossing voor als je af en toe koffie drinkt. Maar de koffie is zo prima dat we er meer en meer van gingen drinken en we al snel €350,- per jaar aan cupjes er door heen drukten. Omgerekend, betaal je zo’n €60,-  per kilo koffie bij Nespresso. In de winkel heb je al een kilo bonen vanaf €10,-  en voor €20,- per kilo heb je echt goed spul. Eigenlijk is Nespresso een soort gespreid betalen. Je hebt geen hoge aanschafprijs en onderhoudskosten van het apparaat, maar je blijft de rest van de tijd wel veel meer voor je koffie betalen. Het leek ons dus een goed idee om te bezuinigen en een mooie espressoapparaat aan te schaffen. Sometimes you’ve got to spend money to save money! Op die manier konden we een betere bak koffie drinken voor minder geld.
Lees meer… »

Morgen moet ik naar Den Haag. De keuze was met de trein of met de auto. Met de auto ben ik er (hopelijk) sneller, maar de trein levert mij 6 uur reistijd op waarin ik ook nog wat nuttigs kan doen. Dus de keuze was snel gemaakt: ik ga met de trein. Dan hoef ik vanavond niet te werken en zo had ik mooi tijd voor therapeutisch ravioli maken. Niet dat ik aan therapie toe ben, maar het is wel eens lekker om je een uurtje op pasta maken te storten. Kneden, rollen, draaien, vullen en vouwen. Dat werkt voor mij heel ontspannend.

Regelmatig ik kijk naar het programma Masterchef. Naast dat ik ontzettend jaloers ben op de baan van John Torode and Gregg Wallace, vraag ik me altijd stiekem af of ik mee zou kunnen doen. Het niveau van de deelnemers varieert enorm. Aan de toppers kan ik niet tippen, maar er zit ook wel eens een deelnemer tussen waarvan ik denk ‘die kan ik hebben!’. Een van de vaardigheden die je bij Masterchef onder de knie moet hebben, is het maken van gerechten van willekeurige ingrediënten die klaar staan. Meestal lukt het mij aardig om vanuit mijn eigen (koel)kast iets in elkaar te draaien. De beperkte mogelijkheden maken dan creatief. Maar naar de supermarkt gaan en daar uit het grote aanbod je eigen combinatie maken, vind ik lastiger. Vaak laat ik mij toch op weg helpen door een recept. Niet om altijd volgens recept te koken, maar wel ter inspiratie. Maar Masterchefskills kun je trainen, lijkt mij. Dus ik heb vandaag geheel zelfstandig in de supermarkt dit gerecht bedacht en het was nog lekker ook.

Een jaar geleden: Garnalen en avocado met Marie Rose-saus
Twee jaar geleden: Garnalenkroketten
Drie jaar geleden: Amai Udon

Lees meer… »

Deze zomervakantie ben ik vijf dagen naar Kopenhagen geweest. Het is al weer een aantal weken geleden, maar een paar tips wilde ik jullie niet onthouden.

Stay Copenhagen – Islands Brygge 79A

Stay Copenhagen is een soort hotel met appartementen. Het was een oud, lelijk kantoorpand waar de creatievelingen uit Kopenhagen samenkwamen. Daar is het idee ontstaan om het gebouw te transformeren tot een super strak pand met design appartementen. In de lente van 2010 is Stay geopend. Ontbijt en WiFi zijn bij de prijs inbegrepen en er is voldoende parkeerruimte in de buurt. Ook kun je gebruik maken van de (grote!) fitnessruimte en het lounge dakterras. Onder het hotel zit een supermarkt en er komt een broodjeszaak. Stay ligt in een buitenwijk die volop in ontwikkeling is.
Lees meer… »

Deze rare naam voor een tomatensalade heb ik niet zelf verzonnen. De naam is afkomstig van Jamie Oliver, die dit een ‘fantastische’ tomatensalade vindt. Ik moet toegeven dat ik het daar wel mee eens ben. Jamie geeft het advies om verschillende soorten, liefst lokaal gekweekte tomaten te gebruiken. Dit zorgt voor een mooie salade met wat variatie in smaak en textuur.

Dus ik op zoek naar verschillende soorten tomaten. Mijn kansen achtte ik het grootst bij de biologische groentekraam op de markt. En warempel ze verkochten inderdaad ‘wilde tomaten’. Waarom heten deze tomaten ‘wild’, terwijl ze toch (in kassen) gekweekt worden? Ik vermoed dat het gaat om wilde rassen uit Zuid-Amerika, die niet gecultiveerd zijn. Gecultiveerde tomatenrassen zijn veredeld tot de grote, rode, ronde tomaten, die wij in Nederland goed kennen. Terwijl tomaten van oorsprong in allerlei kleuren en maten voorkomen.

Schrik niet van de grote hoeveelheden zout in dit recept. Het zout wordt gebruikt om het vocht uit de tomaten te trekken. Zo krijgen de tomaten meer smaak. Het meeste zout loopt weg samen met het vocht. Hussel de tomaten een paar keer goed om, dan lukt dit het best.
Lees meer… »

Het fileren van vis is een eitje met het juiste mes en een goed instructiefilmpje. Tot nu toe heb ik steeds filets gesneden mèt het vel er nog aan. Deze keer had ik dorade gekocht op de markt en wilde ik hem zelf fileren voor in deze vissoep. Alleen moest nu ook het vel van de filets. Dat had ik helaas nog niet in een filmpje gezien. Dus hoe doe je dat? Ik twijfelde of ik eerst de filets los moest snijden en daarna ontvellen of precies andersom.

Ik ben maar begonnen bij het lossnijden van de filets en daarna ontvellen. Na heel zorgvuldig werken is het me uiteindelijk gelukt, maar het moet vast sneller kunnen. Volgende keer toch maar even zoeken naar duidelijke instructies. Of toch een keer een vis-fileer-workshop volgen misschien?

Een jaar geleden: Snoekbaars met tomaat, kappertjes en olijven
Twee jaar geleden: Noedels met garnalen met pindadressing
Drie jaar geleden: Bramentaart

Deze snelle pasta heeft iets weg van een pasta carbonara. Alleen is deze saus wat luchtiger en frisser, een soort zomervariant. Dit komt door de crème fraîche en het citroensap. In plaats van proscuitto kun je ook stukjes zongedroogde tomaat gebruiken. Dit geeft ook een zoute bite, maar maakt de pasta vegetarisch.

Ingrediënten:
| bereidingstijd 20 minuten | recept voor 4 personen |
• 350 – 400 g linguine • 90 g prosciutto • 1 el olijfolie • 2 eierdooiers • sap van 1 citroen • 3 el crème fraîche • 1 volle hand Parmezaanse kaas, geraspt • 1 hand basilicumblaadjes • versgemalen peper

Bereiding:

Kook de linguine gaar volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking. Scheur de prosciutto in stukjes. Verwarm de olijfolie in een koekenpan en bak de stukjes prosciutto in een paar minuten knappeprig.

Klop de eierdooiers los met het citroensap en de crème fraîche. Breng het mengsel op smaak met wat versgemalen peper. Roer de Parmezaanse kaas door het mengsel.

Giet de linguine af en bewaar wat kookvocht. Doe de prosciutto, basilicumblaadjes en het eimengsel bij de linguine en schep alles goed om met een tang. Als de saus te dik is, kun je nog wat kookvocht toevoegen. Rasp bij het serveren eventueel nog wat Parmezaanse kaas over de pasta.

Gebaseerd op een recept van BBC GoodFood

Utaste Wijnsuggestie: De ideale combinatie met deze frisse en volle pasta is de Coldridge Chardonnay. Voldoende dikte om bij de romigheid van de pasta overeind te blijven en daarnaast mooie zuren om samen te smelten met het citroensap. Een mooie Chardonnay met veel verfijning en hemels in combinatie met deze linguine.

Afgelopen vrijdagavond hebben wij heerlijk gegeten bij de nieuwe Groningse plaats te zijn: Dal Baffo. Via via had ik al gehoord dat dit nieuwe restaurant een aanrader is. Blijkbaar zijn meer mensen op de hoogte, want zelfs onze bekendste Groninger Jacques d’Ancona weet Dal Baffo al te vinden.

Dal Baffo betekent ‘Bij de snor’. Giampaolo Pintus is de eigenaar van zowel Dal Baffo in Emmen als Groningen en is inderdaad ook de trotse bezitter van een grote snor. Dal Baffo Groningen serveert geen pizza, maar wil ons laten kennis maken met de ‘echte’ Italiaanse keuken. Je kunt kiezen uit een aantal menus. Een menu kost €35,- en bestaat bijvoorbeeld uit 12 voorgerechtjes en dessert met koffie/thee. Of 7 voorgerechtjes, hoofdgerecht vlees/vis en dessert met koffie/thee. Verder weet je niet wat van tevoren wat je gaat krijgen. Je geeft aan wat je wel en niet lekker vindt en vervolgens wordt je tafel langzaam vol gezet met de lekkerste hapjes.
Lees meer… »

Ruim twee jaar geleden kocht ik een Magimix keukenmachine. Ik zie net, bij het teruglezen van de post die ik daar toen overschreef, dat ik toen naar de ervaring van anderen met de sapcentrifuge vroeg. In de tussentijd ben ik blijkbaar helemaal vergeten dat de sapcentrifuge bestond. In april was ik namelijk blij verrast toen ik bij Oldenhof in Hilversum een sap- en smoothiecentrifuge voor de Magimix tegenkwam. Sindsdien heb ik een heleboel sapjes gemaakt in de meest uiteenlopende combinaties.

Alles gaat er in. Appel, kiwi, meloen, blauwe bessen, banaan, wortel, aarbei, framboos, perzik. Wat er maar te krijgen is op de markt of bij de grootgrutter. Het verschil tussen de sapcentrifuge en de sap-en smoothiecentrifuge zit in een soort schraper. Deze drukt een deel van het vruchtvlees door de centrifuge waardoor je een soort vruchtenpuree krijgt. Dit is bijvoorbeeld lekker bij aardbei of banaan, terwijl voor appelsap moet je dit juist niet gebruiken. Je krijgt dan appelmoes in plaats van appelsap. Je kunt ook fruit uit de diepvries gebruiken. Ontdooi dit een klein beetje en je kunt er sap van maken. Voordeel is dat je sap ook meteen gekoeld is.
Lees meer… »