In een vorige post schreef ik dat recepten lezen helpt tegen de honger. Dit roept blijkbaar wat vragen op. De meesten krijgen juist honger van het lezen van recepten. Het werkt bij mij als volgt. In eerste instantie roept het lezen van recepten honger op. Bij elk recept dat mij aanspreekt, denk ik ‘hmm, lekker, hier heb ik zin in’. Meestal proef ik dan zelfs al hoe het gaat smaken.

Regelmatig vroeg ik me af waarom foodblogs als Smitten Kitchen, Cook & Eat, David Lebovitz en Chocolate & Zucchini zelden problemen hebben met de belichting van hun gerechten. Gebruiken zij trucs die ik niet ken? Koken ze stiekem in het weekend de maaltijden voor de hele week. Of hebben zij grote ramen in de keuken met precies de juiste licht inval? Toen viel het kwartje.

Deze penne met paddestoelen en kip eet ik regelmatig. Het oorspronkelijk recept is met madeira en fazant. Fazantfilet is echter niet iets wat bij een doorsnee supermarkt te vinden is en als student ging ik ook liever voor het goedkopere alternatief kipfilet. Bij de ‘Nieuwe Weme’ ontbrak ook de madeira in het assortiment. Struinend door mijn koelkast stuitte ik op oestersaus.

In het weekend koop ik regelmatig een scharrelkip op de markt. Meestal heeft de kip al een reis achter de rug vanuit Bretagne. Waarom de poelier geen Hollandse scharrelkip verkoopt dat weet ik eigenlijk niet. Ik zal het hem eens vragen. Alleen heb ik nooit veel zin om gezellig een praatje te maken met iemand in een smoezelige slagersschort en boven al die blote kippendijen en kippenborsten.

In Engeland is Coronation Chicken een bekend gerecht. Het bestaat uit koude kip met kruiden en specerijen en een saus op mayonaisebasis. Vaak wordt kerriepoeder gebruikt om de kip op smaak te brengen. Maar je kunt ook verse kruiden en specerijen gebruiken. Het wordt geserveerd als salade of op sandwiches.

Dit weekend zal Nederland waarschijnlijk gehuld zijn in rokerige nevelen. De geur van gebraden vlees en houtskool zal onze neus binnendringen. Iedereen met licht pyromane neigingen slaat een zucht van verlichting, omdat het verlangen naar ‘fikkie stoken’ weer bevredigd wordt.

Vanavond moest er al vroeg gehockeyed worden. Eens in de twee weken in het voorjaar en in de herfst, doe ik mee met de bedrijfshockeycompetitie. Altijd erg gezellig en het kost minder tijd dan de zondagcompetitie. Het was vanavond nog een aangenaam temperatuurtje ook.

Vandaag ben ik een beetje werk-ontwijkend-gedrag aan het vertonen. Niet dat ik niks te doen heb, in tegendeel. Genoeg te doen, maar gister had ik reeds een drukke dag en morgen ben ik weer de hele dag op pad. Vandaag zit ik in een soort luwte op kantoor. Een luwte die ik een beetje koester.

Soto ajam is een kruidige gele bouillon met kip uit (oa) de Indonesische keuken. De gele kleur krijgt de bouillon van de koenjit (geelwortel ~ kurkuma). Het recept komt uit het ‘Groot Indonesisch Kookboek’ van Bep Vuyk. Dit was een van de gerechten dat ik als kind al lekker vond. En ik was niet de enige thuis.

Ik heb al weer bijna twee jaar mijn eigen site. Het begon als service voor vrienden en familie. Ik kook vaak voor en bij anderen. En blijkbaar niet onverdienstelijk, want steeds vaker ze vroegen naar mijn recepten. Voor mijzelf had ik al een receptendatabase gebouwd in Access om zo alle recepten die ik tegenkwam goed te bewaren en ze ook weer gemakkelijk terug te vinden.