Voor het foodblog event van januari vroeg Silke ons naar streekgerechten. Nu woon ik al jaren in Groningen, maar eigenlijk maak ik nooit Groninger streekgerechten. Ik moest zelfs een tijdje nadenken en kwam niet verder dan poffert en mosterdsoep. Daarom een streekgerecht uit mijn geboortestreek: balkenbrij.

Balkenbrij is een oud Nederlands gerecht gemaakt van bouillon, varkensvlees en (boekweit)meel. Traditioneel werd het met slachtafval  en soms zelfs bloed gemaakt. Er zijn meerdere verklaringen te vinden voor de naam. Op wikipedia staat dat het woord balkenbrij waarschijnlijk is afgeleid van brij van gebalchte. Dat wil zeggen de buikresten van een geslacht dier. ‘Balk’ en ‘balg’ is Oud-Nederlands voor ‘buik’.  Ergens anders las ik dat ze de brij in een theedoek aan een balk hingen om uit te lekken.

Nu staat het idee van bloed en slachtafval mij niet echt aan. Mijn schoonmoeder maakt echter al jaren zelf balkenbrij en met groot succes. Toen ik het recept kreeg, was ik blij te lezen dat er alleen bouillon en vetspek in gaat. De smaakmaker in balkenrij is rommelkruid, een mengsel van o.a. nootmuskaat, peper, kruidnagel en anijs.
Lees meer… »

Het was weer een druk weekend. Vrijdagavond naar Nijmegen voor een verjaardag. Zaterdag voor de gezelligheid ook nog maar gebleven. Vandaag gewerkt aan een rapport dat nu toch echt af moet. Met natuurlijk tussendoor de nodige afleiding van Twitter, Google Reader en toch nog wat klussen aan mijn website.

Tussendoor geen boodschappen gedaan. Dus ik mocht weer op ontdekkingsreis door mijn (koel)kast. Toch is dat eigenlijk het leukst. Proberen iets lekkers te maken van een beperkt aantal ingrediënten dat je nog hebt liggen. Het voelt een beetje als Ready Steady Cook, alleen moet ik het dan doen zonder de enthousiaste aanmoedigingen van Ainsley Harriot.

De ‘tas’ met ingrediënten bestond uit: gormas (laagjes gorgonzola en mascarpone), zongedroogde tomaatjes, een blik artisjokhartjes en een restje broodkruim. Aangevuld met penne, een ui en een klein beetje room werd dit een heerlijke ‘pasta al forno’.

Een jaar geleden: Witlof met ansjovis-kappertjes-dressing
Twee jaar geleden: Focaccia en artisjokkenpesto

Lees meer… »

Dit is een soort luie-mensen-kaasfondue. Je hoeft er namelijk geen kaas voor te raspen of in een pannetje te roeren. Het enige wat je hoeft te doen is de oven voorverwarmen en de kaas in de oven zetten. Ok, je moet hem ook nog inpakken in aluminiumfolie, even inprikken en witte wijn opgieten. Maar dat is zo gepiept.

Vacherin Mont-d’Or AOC is vernoemd naar een berg in de Jura op de Zwitsers/Franse grens. De kaas wordt gemaakt van rauwe wintermelk. De productie loopt tussen 15 augustus en 15 maart, de verkoop tussen 10 september en 10 mei. De Vacherin Mont-d’Or heeft een karakteristieke smaak door een dunne reep denne- of sparrenschors die om de kaas gewikkeld wordt. Deze ‘hoepel’ houdt de kaas bij elkaar. De kaas wordt in pekel gedoopt en rijpt minimaal 3 weken op sparrenhouten plakken.

Lees meer… »

Meestal probeer ik met de seizoenen mee te eten. Soms is dat best lastig. Kool en knollen zijn lekker, maar soms smacht je naar een zomers gerecht om de koude winter een beetje te verdrijven. De beste oplossing daar voor is ingrediënten uit pot en blik. Rijpe tomaten in blik, zongedroogde tomaatjes in olie of geroosterde paprika’s uit een pot.

Imke noemde dit een luxe variant van Viscuisine. We aten de kabeljauw met pasta, maar we kwamen tot de conclusie dat aardappelpuree waarschijnlijk nog een beter combinatie is. Je kunt de vis van tevoren in vier stukken verdelen, maar je kunt dat ook gewoon tijdens het serveren doen.

Een jaar geleden: Banaan & gembertaartjes
Twee jaar geleden: Butterscotch-pecankoekjes

Lang geleden kochten mijn ouders een nieuwe keuken mèt magnetron. Het was in de tijd dat er nog regelmatig discussies waren over ‘gevaarlijke’ straling en de voedingswaarde van in de magnetron verwarmde gerechten. Het was ook een noviteit, iets wat je thuis moest hebben anders hoorde je er niet bij op school.

Wij wilden de magnetron ook wel eens voor iets anders gebruiken dan ontdooien en opwarmen van kliekjes. Daar bood Albert Heijn (bij gebrek aan Koken & Stomen) uitkomst voor. Zij brachten in 1991 ‘Het lekkere magnetronboek’ uit. Na aanschaf bleken de lekkerste recepten toch vooral bedoeld voor de combi-magnetron of eigenlijk voor de oven. Zoals deze tonijntaart. Deze staat nog steeds op het menu. Het oorspronkelijk recept is met Boursin peper, maar die is bijna nergens meer te krijgen. Monchou met versgemalen zwarte peper volstaat ook.

De magnetron wordt nog steeds gebruikt, maar zelfgemaakte appelmoes en popcorn met kaas zijn de enige ‘gerechten’ die ik er in klaar maak. Buiten het gebruikelijke ontdooien en opwarmen dan.

Een jaar geleden: Tomatensoep van oma
Twee jaar geleden: Gebakken zalm(forel) met salsa verde

Lees meer… »

Regelmatig vroeg ik me af waarom foodblogs als Smitten Kitchen, Cook & Eat, David Lebovitz en Chocolate & Zucchini zelden problemen hebben met de belichting van hun gerechten. Gebruiken zij trucs die ik niet ken? Koken ze stiekem in het weekend de maaltijden voor de hele week. Of hebben zij grote ramen in de keuken met precies de juiste licht inval? Toen viel het kwartje. Deze mensen werken stuk voor stuk als freelance journalist, fotograaf of schrijver. En dat biedt perspectief. Je werkt vaak vanuit huis, bepaalt je eigen werktijden en een mens heeft tussendoor ook wat afleiding nodig. Deze afleiding kan uitstekend in de vorm van overdag bakken, koken en fotograferen.

Nu ben je als werker met (uitgebreide) kantoortijden niet automatisch veel slechter af. Het vraagt gewoon om andere oplossingen. En die oplossing heb ik nu gevonden: de Lowel Ego.
Lees meer… »

Dat is ook dom. Ik wilde dit recept posten en terwijl ik aan het schrijven ben, kan ik ineens niet meer bedenken of ik 1 of 2 blikken borlottibonen en cherrytomaten heb gebruikt. Vorige week maandag gingen Imke en ik naar Zumba. De les begon pas om 8 uur, dus we hadden nog ruim de tijd om te eten. Ik wilde een niet te zware maaltijd maken, want dat komt het sporten niet ten goede. Deze stoofschotel stond op BBC GoodFood en met minder dan 350 kcal per portie leek dit gerecht mij wel geschikt.

Het recept gaat uit van twee personen. Wij waren met z’n drieën, maar met wat extra brood en sperziebonen moest het ook wel voldoende zijn. Nu probeer ik mij te herinneren wat ik in Basarz gedaan heb. Ik weet nog dat ik dacht, ‘hé, ze hebben alleen maar kleine blikken bonen en cherrytomaten’. Waarschijnlijk heb ik er toen twee van elk gepakt, omdat ik er vanuit ging dat er een groot blik in het gerecht ging. Ik verbaasde me al dat we nog ruim eten over hadden nadat we hadden opgeschept.

Houd onderstaande hoeveelheid aan voor 2 personen. Met een extra blik bonen en cherrytomaten en 200 g sperziebonen is het ruim genoeg voor 3 à 4 personen. Voeg eventueel nog extra worst toe, maar dat is niet per se nodig.
Lees meer… »

Parmigiana betekent letterlijk ‘uit Parma’. Parma is een stad in het noorden van Italië. Melanzane alla parmigiana wordt in Amerika ook wel alleen ‘parmigiana‘ genoemd. Dit gerecht bestaat uit plakken aubergine met kaas en tomatensaus en wordt gebakken in de oven. Deze calzone alla parmigiana wordt ook gevuld met aubergine, tomaat en kaas.

Nu probeer ik regelmatig vegetarisch te eten. De man in huis is hier echter niet zo blij mee. Dus om hem een beetje tegemoet te komen, wilde ik blokjes salami toevoegen aan de calzones. Bij Basarz hebben ze me sopressata aangeraden. Een milde salami, die niet te overheersend is over de andere ingrediënten. Wat mij betreft kan deze calzone net zo goed zonder vlees. De aubergine is ook ‘vlezig’ en met de knoflook en basilicum heeft de vulling veel smaak.

Een jaar geleden: Sambal van rode ui
Twee jaar geleden: Ravioli met prosciutto, zongedroogde tomaten, basilicum en mozzarella

Lees meer… »

Een bijdrage van Nico van Kessel:
Heeft niet iedereen een gerecht klaar gemaakt door zijn moeder dat je na jaren nog steeds als goddelijk ervaart? Ik heb er in ieder geval een: citroenpudding. Bij bijzondere gelegenheden maakte mijn moeder dat. In mijn herinnering was dat altijd smullen geblazen. Ik loop al een poos rond met de gedachte om ook eens zo’n pudding uit te proberen. Probleem is het recept. Mijn moeder kan ik het niet vragen want die is al lang overleden, maar gelukkig heb ik haar kookboeken geërfd.

In een ervan, Het nieuwe kookboek, 14^e druk, uitgegeven door P. Noordhoff N.V. Groningen-Batavia in 1933, heb ik een recept gevonden waarvan ik denk dat het het goede is. Ik heb me voorgenomen om het met nieuwjaarsdag uit te proberen. Over het resultaat valt nog weinig te vertellen, maar het idee alleen al roept goede herinneringen op.

Voor wie het ook wil proberen hierbij het recept.

Lees meer… »

Het bakken zit in de familie. Mijn opa was bakker en mijn vader vindt het ook leuk om op zijn tijd een taart te bakken. Meestal is het een taart uit het Limburgs Vlaaienboek met vers fruit uit de tuin. Nu is het seizoen voor vers fruit voorbij, maar er is nog wel een overschot van iets anders uit de tuin: walnoten.

Er is zelfs nog een grote hoeveelheid van vorig jaar, die mijn vader steeds aan mij probeert te slijten. Ik vind walnoten lekker, maar wel met mate. Je moet niet met tegenzin door kilo’s heen moeten eten. Dus de oplossing is recepten met walnoten zoeken en deze doorsturen. Het voordeel is dan dat je op Kerstochtend een versgebakken taart krijgt voorgeschoteld.

Je kunt ook kiezen voor andere soorten jam dan abrikozen. Maak de jam eventueel wat minder zoet met een klein beetje citroensap. Mijn vader serveerde de taart met sinaasappelmarmelade met drambuie. Dit geeft een bittertje aan de taart.

Een jaar geleden: Pittige entrecôtes
Twee jaar geleden: Mini bagels