Warme pompoen-kikkererwtensalade met tahinidressing
01.03.09
Het is zondagmiddag en ik moet eigenlijk iets afmaken voor mijn werk. Ik ben daar wel gestaag mee bezig, maar af en toe laat ik mij verleiden tot het lezen van recepten en berichten op diverse websites. Om een uurtje of half vijf krijg ik toch echt zin in iets lekkers. Maar wat dan?
Dit recept uit ‘Thuis bij Jamie’ vond ik de eerste keer minder lekker dan ik van te voren gedacht had. Volgens het recept moest ik de citroen en sinaasappel gehalveerd mee roosteren met de wortelen. Dit gaf een bittere smaak aan de dressing. Waarschijnlijk komt dit door de schil van de citroen en sinaasappel.
Waarschijnlijk zijn er mensen die gruwen van deze salade. Rauwe witlof en ansjovis worden niet door iedereen gewaardeerd. Terwijl deze salade bitter, zout en zuur op een goede manier combineert. Althans dat vind ik (en nog een hoop andere mensen, getuige het aantal recepten op internet).
Verse knoflook is vaak scherp van smaak. Als je de knoflook in de oven poft, wordt hij zoet en nootachtig. Er zit dan helemaal niks scherps meer aan. Ik moet toegeven dat ik ook erg van verse knoflook houd, maar soms is een subtielere knoflook smaak lekkerder.
Eigenlijk hou ik niet zo van bietjes. Tenminste dat dacht ik. Vroeger aten wij thuis ‘gewoon’ gekookte bietjes uit de tuin. Daar vond ik eigenlijk nooit wat aan. Dankzij Jamie Oliver heb ik ondertussen een heel scala aan nieuwe bereidingswijzen van bietjes leren kennen. Zoals poffen in de oven met knoflook en oregano of met balasmico azijn. Of rauw in lucifers door de salade.
Op de een of andere manier weten de marketingstrategen van Albert Heijn mij altijd weer zover te krijgen om iets te kopen wat ik normaal nooit koop. Ofwel omdat het in de aanbieding is of omdat het leuk gespresenteerd wordt of omdat er grote hoeveelheden van liggen (wat bij mij een gevoel oproept “dat moet ik dus in huis hebben”). 